...njeriu dhe...


...njeriu dhe...
Astrit Lulushi

Njeriu, që nga koha kur fillon të kuptojë, ndiqet nga kundërthënie e paradokse; ai mendon se një ditë do të vdesë, por sillet sikur nuk do të vdesë kurrë; kur e sheh veten si qenie shpirtërore, ai është vërtetë i pavdekshëm, por nëse e mendon veten si materie, ai në fakt sheh vetëm gjysmën e vetvetes.
Njeriu provon kaq shumë gabime, kaq shumë pakënaqësi dhe kaq shumë dështimeve, dhe nuk është i gatshëm të pranojë përgjegjësitë e veta të jetës, e cila mbart me vete nevojën e vetë-analizës, vetë-korrigjimit dhe vetë-përmirësimit. Pa këto gjëra ai qëndron në dy këmbë, ecën në kohë, por nuk shkon gjëkundi.
Megjithatë, njeriu mund të bëjë çdo gjë. Fjalët ‘lehtësi’ e ‘vështirësi’ sikur janë krijuar nga një shtytje e brendshme e mistershme (gjuha), dhe duken si shpikje për ta zmbrapsur e thyer atë. Sepse natyra a kushdoqoftë krijuesi, kurrë nuk kërkojnë të pamundurën nga njeriu, as nuk i japin atij barrë që s’mund ta mbajë. Por atij i duhet të bëjë përpjekje të vetëdijshme për të përmirësuar veten.
Njeriu është një shpirt i mishëruar (frymë e futur në trup). Para mishërimit ai (shpirti) ekzistonte i bashkuar me format fillestare të ideve rreth së vërtetës, mirësisë dhe bukurisë; duke u ndarë prej tyre, shpirti mishërohet, duke e ruajtur dëshirën për t'u kthyer; idea e para-ekzistencës, e intuitës së paqartë të njeriut për një botë tjetër, lind pikërisht nga kjo dëshirë e shpirtit për t’u mishëruar në botën fizike dhe kthimit të tij përsëri në botën shpirtërore pas daljes nga trupi ose pas vdekjes.

Comments

Popular posts from this blog

Shkrimtari Viron Kona rrëfen fëmijërinë e tij

Në gjurmët e një romani të pabotuar

Frank Shkreli dhe figura e tij